Annemle Babamla Maşukiye'de Kahvaltı ve Ormanya

Bazı yazılar kimseye bir şey öğretmek için değil, sadece unutmamak için. Bu da onlardan biri.

İzmit’teydim, bir gün annemle babamı aldım, “hadi kahvaltıya gidiyoruz” dedim. Rota belli: Kartepe’deki Maşukiye.

Dere kenarında kahvaltı

İlk vardığımızda hava çok güzeldi. Suyun tam yanı başımızda aktığı bir yere oturduk. Kahvaltımızı yaptık, bol bol sohbet ettik. Arkada şelalenin sesi, önümüzde çay… Başka ne lazım?

Sonra yağmur başladı. Bir süre yağdı, sonra durdu. Maşukiye’nin havası böyle; yağmur da manzaranın bir parçası.

Aşağı inerken

Yağmur dinince geze geze aşağı doğru indik. Islak taşların üstünde el ele yürüyen annemle babamın bu fotoğrafı var ya, bu yazının asıl sebebi belki de o.

İnerken çiçeklerle, renkli kapılarla, kalplerle süslenmiş bir fotoğraf çekme alanına denk geldik. Orada biraz durduk, laflamaya daldık, ben de annemle babamın birbirinden güzel fotoğraflarını çektim. Tek kare yetmedi tabii; her köşede iki poz.

Ve en sevdiğim: annemle babam kalbin içinde oturuyor, ben de arkalarında kollarımı açmışım. Aşk meyveleri gibi, ben de kalbin içindeyim.

Ormanya

Maşukiye’den sonra İzmit’e doğru döndük ve Ormanya’ya gittik. “Şöyle bir dolaşırız” dedik, düşündüğümüzden çok daha fazla vakit geçirdik. Pelikanlar, taşın üstünde poz veren tavus kuşları…

Bir tanesi de tüylerini sonuna kadar açtı, bizi de fotoğrafçı yaptı.

Ağaçların arasında yürüdük, babam bir ara terasta kollarını açıp “oh be” moduna geçti.

Masal köyü tarafı ayrı güzeldi: dev bir ahşap adam, yuvarlak kapılı küçük evler, orman içinde renkli kulübeler. Annemle babam o evlerin önünde çocuk gibi poz verdi, ben de koşa koşa çektim.

Bir tane de üçümüz. Selfie benden.

Neden yazdım?

Bu fotoğrafların çoğu kimse için bir şey ifade etmiyor olabilir. Benim için çok şey ifade ediyor. Yıllarca gemilerde, başka ülkelerde olunca annenle babanla geçirdiğin sıradan bir gün bile sıradan olmaktan çıkıyor.

O yüzden hepsini koydum, eleme yapmadım. Aile sonuçta.

Bu anıyı buraya koyarak ölümsüzleştirmek istedim. Bir gün dönüp baktığımda o gün Maşukiye’de dere kenarında içtiğimiz çayı, yağmuru ve annemle babamın el ele yürüyüşünü hatırlamak için.